قال رسول اللّه صلى الله علیه وآله:
« أَوَّلُ مَنْ یَدْخُلُ الجَنَّةَ : عَلیٌّ وَ فاطِمَة »
اولین کسانی که وارد بهشت میشوند : علی و فاطمه هستند.
نور الأبصار ص 52/ و کنز العمّال ج 13 ص 95
پيامبر اعظم (صلوات الله عليه و آله) فرمودند :
لَوْ كَانَ الْحِلْمُ رَجُلًا لَكَانَ عَلـِيّاً
اگر قرار بود حلم به صورت مردي جلوه کند همانا آن، علي بود
وَ لَوْ كَانَ الْفَضـلُ شَـخْصاً لَكَانَ الْحَسَنَ
و اگر قرار بود فضل به صورت شخصي تجلي يابد همانا آن، حسن بود
وَ لَوْ كَانَ الْسَخَاءُ صُورَةً لَكَانَ الْحُسَيْنَ
و اگر قرار بود بخشندگي صورتي داشته باشد همانا آن، حسين بود
وَ لَوْ كَانَ الْحُسْنُ هَيْئَةً لَكَانَتْ فَاطِـمَةَ بَلْ هِـيَ أَعْـظَمُ
و اگر قرار بود حُسن و خوبي شکلي داشته باشد همانا آن، فاطمه بود؛ بلکه فاطمه فراتر از خوبي است
إِنَّ فَاطِـمَةَ ابْنَتِي خَيـْرُ أَهْـلِ الْأَرْضِ عُنْصُراً وَ شَـرَفاً وَ كَرَماً.
به درستي که دخترم فاطمه بهترين اهل زمين است در شرافت و کرامت.
مائة منقبة من مناقب أمير المؤمنين و الأئمة (ابن شاذان)، ص126 .127 (منقبه السابعه و الستون 67 )
قندوزی فی ینابع الموده (ص 263) , الجوینی فی فرائد السمطین حدیث 392
شرح حدیث در ادامه مطلب
حدیث سفینه که آنرا شیعه و سنی از پیامبر اکرم (ص) متواتراً نقل کرده اند ، به جایگاه والای اهل بیت عصمت و طهارت در عالم آفرینش اشاره دارد که در طوفانهای جهل و گمراهی ، ضلالت و تباهی ، هیچ راه نجاتی برای امت پیامبر (ص) و هر انسان آزاده ای نیست ، مگر پناه بردن به اینان که به منزله ی کشتی نجات و نوح دوران می باشند.
به منظور اجتناب از تطویل کلام از نقل حدیث مذکور از طریق شیعه ، خودداری و تنها به نمونه هایی از منابع اهل سنت که به این حدیث اذعان شده ، اکتفاء می نمائیم :
1- فخرالدين رازى در تفسیر کبیرش ( مفاتیح الغیب ) ، حدیث سفینة را در مورد اهل بیت (ع) اینگونه از پیامبر اکرم (ص) نقل کرده است
إنه صلى اللّه عليه و سلّم قال: (( مَثَل أهلِ بَيتي كَمَثَلِ سَفِينَة نُوحٌ مَن رَّكِبَ فِيها نَجَا )) مفاتيح الغيب، ج27، ص: 596
تفصیل بحث در ادامه مطلب
قال رسول الله (ص) : الْمُومِنُ مِرآةُ الْمُومِنِ ( بحار الانوار،61 ، 235 )
(( وایضاً همین عبارت از آقا امیرالمومنین در کتاب شریف تُحَفُ العُقول ( ص 171) روایت گردیده است. ))
ما حدیث شریف فوق را ذیلاً از دو منظر عرفانی و اخلاقی شرح و تفسیر می نمائیم :
الف : شرح عرفانی و ولائی حدیث :
بدانکه یکی از اسامی خداوند سبحان ( اَلْمُؤْمِن ) می باشد .
1. هُوَ اللَّهُ الَّذِي لَا إِلَٰهَ إِلَّا هُوَ الْمَلِكُ الْقُدُّوسُ السَّلَامُ الْمُؤْمِنُ الْمُهَيْمِنُ الْعَزِيزُ الْجَبَّارُ الْمُتَكَبِّرُ ۚ سُبْحَانَ اللَّهِ عَمَّا يُشْرِكُونَ ﴿آیه 23 حشر﴾
همچنین ، اسم مومن ، به انسانی اطلاق می گردد که نور ایمان در آئینه ی دلش تابیده و در سیر و سلوک به سرمنزل خورشید حقیقت ، همه ی غبارهای تعیناتش ، بحکم ( مَحوالموهوم ) از صحیفه ی وجودی او ، رخت بربسته و به تعبیر قرآن کریم :
الَّذِينَ آمَنُوا وَلَمْ يَلْبِسُوا إِيمَانَهُمْ بِظُلْمٍ أُولَٰئِكَ لَهُمُ الْأَمْنُ وَهُمْ مُهْتَدُونَ ( آیه 82 انعام ) به مقام فنا و ( امن ) رسیده است .
انسان مومن در چنین حالی از قهر و غضب الهی رسته وعبارت ( یا امان الخائفین ) نشانه ای از این رهیافت می باشد ، دیگران نیز از شَرِّ او در امان می باشند .
شرح تفصیلی در ادامه مطلب
عن النبي صلى اللّه عليه و سلّم أنه قال :
مَن مَاتَ عَلى حُبِّ آلِ مُحَمَّدٍ مَاتَ شَهيداً .... ألا و مَن مَاتَ عَلى بُغضِ آلِ مُحَمَّد مَاتَ كافِراً
فخر رازی که یکی از بزرگترین مفسران اهل سنت می باشد در تفسیر کبیرش (مفاتیح الغیب) ، حدیث فوق را از زمخشری و از قول پیامبر اکرم (ص) نقل کرده است.
ترجمه ی حدیث مذکور: ( یقیناً اینگونه است که هرکس با محبت و دستی آلِ محمد بمیرد ، شهید از دنیا رفته ... یقیناً هرکس با کینه و دشمنی آلِ محمد بمیرد ، کافر از دنیا رفته است ).
فخررازی در ادامه ضمن طرح مواردی مبنی بر لزوم محبت به آلِ پیامبر و اینکه مصداق ( آل ) چه کسانی هستند ، اینگونه نتیجه گیری نموده است :
(( تفصیل موضوع در ادامه ...))